Gia is een transgender vrouw die moedig en positief in het leven staat. Ze is wie ze wil zijn en dat ook zonder chirurgische ingrepen.

In de ideale wereld zou voor haar een transformatie zelfs niet nodig zijn. Helaas leven we (nog) niet in zo’n wereld.

Deel dit verhaal

Share on facebook
Share on twitter

Als 6-jarige vroeg ik “Hoe kan ik een meisje zijn?”

Ik ben Gia, ik ben 20 jaar.  Ik ben half Dominicaans, half Belg en  ik studeer fotografie in Vorst maar woon in Antwerpen.

Toen ik jonger was had ik altijd al een heel vrouwelijke uitstraling, ik heb nooit echt mannelijkheid in mijzelf gevoeld. Maar ik ben pas op latere leeftijd beginnen beseffen dat ik aangetrokken ben tot mannen.

Ik dacht ook eerst dat die aantrekking tot mannen het enigste was dat in mij speelde. Maar nu op 20 jarige leeftijd ben ik er achter gekomen dat ik transgender ben. En als ik  terug kijk, is dat altijd wel al aanwezig geweest.

Al toen ik 6 jaar was speelde ik met de buurmeisjes in mijn straat en vroeg ik : “ hoe kan ik een meisje zijn”? Maar door  maatschappelijk en sociale druk heb ik dat doorheen mijn kinderjaren altijd onderdrukt. Nu op latere leeftijd kan je zulke emoties niet langer inhouden. Dus ja, nu identificeer ik als transgender vrouw.

Vanbinnen ben ik al een vrouw,
alleen moet ik nu ook vanbuiten vrouw worden

Identificeren als transgender vrouw houdt in dat ik eigenlijk gewoon een vrouw ben. Er zit geen mannelijkheid meer in mij. En de mannelijkheid die er ooit is geweest, waren gewoon pogingen om door de maatschappij aanvaard te worden. Maar zulke zaken kan je niet proberen.

Vanbinnen ben ik al een vrouw, alleen moet ik nu ook van buiten een vrouw worden. Het is nu acht maanden geleden dat dit mij bewust geworden is, wat niet altijd evident is. Gelukkig is dit bij mij wel zo en dit door de hulp van anderen. En de vele gesprekken die ik hierover heb gehad.

Een grote stap is om je publiek voorkomen te veranderen. Hoe ik me kleed, opmaak, praat en stap. Dit zijn allemaal dingen waarin ik me traag heb moeten aanpassen. En nu kom ik naar buiten hoe ik naar buiten wil komen en dragen wat ik wil.

Ik ben wie ik wil zijn.
Ik heb nog geen chirurgische ingrepen gehad

Ik ben wie ik echt wil zijn, ik heb wel nog geen chirurgische ingrepen gehad. Dat is een latere stap, eerst is het de bedoeling om met een psycholoog te praten. Na die gespreken geeft de psycholoog mij dan eigenlijk een groen licht, zodat er verdere stappen kunnen ondernomen worden.

Dan volgt een hormonendokter, die dan ook hormonen voorschrijft. De hormonen zullen als effect hebben dat mijn uiterlijk verandert. Spieren en vetten zullen verplaatsen, mijn haargroei zal vertragen en mijn borsten zullen groeien. Mijn gezichtsuitdrukkingen en emoties zullen ook enorm vervrouwelijken. Het is vooral het laatste dat de mensen over het hoofd zien. Dat mijn emoties echt extreem veranderen, ze zullen veel intenser worden.

Het is pas na de hormonale veranderingen dat ik chirurgische ingrepen kan laten uitvoeren. Zoals een borstvergroting, vaginoplastie,… . En daarna zijn we eigenlijk op het einde van de transformatie.

In de ideale wereld zou voor mij de fysieke transformatie niet nodig zijn

Ik heb al gezegd dat ik een vrouw ben, maar het zijn deze fysieke aanpassingen die nodig zijn om geaccepteerd te worden door anderen. En uiteindelijk is geaccepteerd worden, iets wat we allemaal willen.

Je hoort het veel, dat transvrouwen zich alleen  fysiek laten transformeren voor de maatschappij.
Moesten we nu in een ideale wereld leven waarbij niemand zo  judgemental zou zijn, dan zou voor mij deze fysieke transformatie ook niet  nodig zijn. Spijtig genoeg is dit niet het geval.

In de tussentijd zijn er wel genoeg trucjes om mijn mannelijke fysieke eigenschappen te beperken waardoor ik toch kledij kan dragen waar ik me al iets vrijer in voel.

Ik ben bang voor transfobe reacties als ze mijn stem horen

Ik voel me wel onzeker over mijn stem. Toen ik als homo(man) over straat liep werd ik niet echt lastig gevallen. Maar nu als vrouw word ik regelmatig benaderd, nagefloten of zelfs ge-catcalled.  Wat  me enorm veel stress geeft, omdat ik niet weet hoe ze zullen reageren wanneer ze mijn stem horen. Dat ze misschien heel transfoob zullen reageren. Het is ook deze angst waarmee ik altijd over straat moet wandelen.

Er zijn veel transmeisjes die op jonge leeftijd hier kunnen in ingrijpen, door bijvoorbeeld testosteronblokkers te nemen die voorkomen dat ze een mannelijke puberteit meemaken.
Wat niet alleen hun stem verandert maar ook spiergroei, waardoor op latere leeftijd het transformatie proces veel gemakkelijker is ( fysiek gesproken). Daarmee dat sommige transvrouwen een hogere stem hebben.

Mijn stem veranderen is een chirurgisch ingreep waarbij ze mijn stembanden terug opspannen. Maar dit draagt wel een enorm risico, met harde heesheid als gevolg of erger. Het alternatief is stem training. Maar dit is allemaal (nabije) toekomst muziek.

Haatreacties komen vanuit eigen persoonlijke problemen die ze afreageren

Ik heb het geluk gehad dat mijn vrienden en familie mij echt hebben gesteund. Ze verschoten eigenlijk niet omdat ze vonden dat ik nooit echt een mannelijke kant had. Mijn beste vriendin heeft me ook echt doen inzien dat ik misschien wel trans ben. Toen ze vroeg of ik trans was, had ik er eigenlijk nooit eerder over nagedacht.

Nu krijg ik wel van iedereen echt wel steun en positieve reacties. Je hebt soms wel op twitter dat iemand een haatreactie plaatst, wat meestal tot gevolg heeft dat andere die op dezelfde manier denken mee hierop inspringen. Maar ik lees dit niet, het raakt me eerlijk gezegd ook echt niet. Ik neem hier geen offence aan want ik weet de waarheid. Wanneer zulke personen reageren is het vaak vanuit eigen persoonlijke problemen die ze dan afreageren op een ander.

Het is dik oké, om jezelf te zijn

Door mijn ervaring als homojongen en transvrouw weet ik hoe intens en extreem de problematiek rond beide is. Ik vind het heel belangrijk dat ik deze onderwerpen bespreekbaar maak, niet alleen via mijn media maar ook extern . Zodat deze thema’s normaal worden. Het maakt me altijd gelukkig om mensen van hetzelfde geslacht op straat te zien die handen vasthouden.

Ik ben zo trots op de generaties die, durven de stappen te nemen deze thema’s te normaliseren en bespreekbaar maken.

Ik hoop dat iedereen beseft dat het dik oké is, jezelf te zijn. En dat je niet hoeft bang te zijn voor je eigen emoties tegenover jezelf of een ander. En dat je je niet moet laten afschrikken door zij die hier niet mee akkoord zijn. Het is jouw leven en je kiest hoe jezelf wilt leven. Ik hoop anderen te inspireren om deze houding over te nemen.

Ik heb een onderliggend trauma door pesterijen

Als homojongen heb ik altijd wel met angst voor discriminatie geleefd. Ik denk dat dit komt door mijn kinderjaren, waarbij ik op een katholieke school zat. Waarbij ik echt merkte dat er daar veel discriminatie plaats vond tegenover holebi’s.

Ik werd al homo of faggot genoemd vooraleer ik zelf wist wat het betekende en zelfs vooraleer ik wist of ik zelf wel homo was. Door die pesterijen heb ik  spijtig genoeg een soort van onderliggend trauma, waardoor ik angst heb dat alle heteromannen ook zo denken. Wat jammer is want ik weet dat dit niet het geval is. Gelukkig ben ik op latere leeftijd zelden gediscrimineerd geweest vanwege mijn geaardheid.

Mensen benaderen me en geven me complimentjes

Als transvrouw heb ik heel weinig negatieve reacties ontvangen. Er zijn zoveel mensen die echt supportive waren doorheen alles. Mensen die op straat mij benaderen en me complimentjes gaven enzovoort. Ik merk dat, hoe meer ik oprecht ben over mezelf  tegenover anderen, hoe meer zij dit ook zijn tegenover mij.

Veel word ik dus niet meer gediscrimineerd, maar spijtig genoeg is het er wel nog.

Ik ben nog steeds in een proces van zelfontwikkeling. Maar de laatste jaren is dit echt versneld. Dit maakt me  zo gelukkig, Ik durf nu echt te zijn wie ik wil zijn.

Ik ben ook heel zelfbewust geworden tegenover seksualiteit. Voor mij is seksualiteit niet een  2D spectrum met homo en hetero als uitersten, voor mij is seksualiteit iets dat 3,4,5-D is. Door zo te denken open ik elke dag nieuwe deuren.

Voor mij heeft sociale media hier een enorme invloed gehad omdat je met zoveel verschillende mensen, die elk hun eigen gedachten en visies hebben kunt communiceren. Zo ontdek je echt ideeën die je nooit op je eentje zou bedenken.

Ik accepteer wie je bent, maar ik kan je niet steunen. Dat doet pijn.

Er is een verschil tussen de geaardheid van anderen te aanvaarden en die te steunen. Het doet pijn om te horen: “ik accepteer wie  je bent, maar ik kan je niet steunen.” Vele denken dat je geaardheid een keuze is maar, dit is niet zo. Aanvaarden zal alleen maar ervoor zorgen dat de zaken niet veranderen. Het is door elkaar steunen dat er eindelijk gelijkheid zal komen. Ik moedig dus ook iedereen aan om anderen te ondersteunen.

Liefde vieren in de LGBTQI+ gemeenschap

De LGBTQI+ gemeenschap vind ik zo mooi omdat we echt liefde vieren. Iedereen steunt en luistert naar  elkaar. We vieren dat we onszelf kunnen zijn en dat vind ik zo fantastisch. En maakt me trots dat ik een lid ben van deze gemeenschap.

Solidarity en Courage

Solidarity betekent: elkaars verschillen erkennen en gelijkenissen bij elkaar te kunnen vinden. Om zo een verbinding tussen elkaar te creëren. Probeer te begrijpen dat niet iedereen ervoor kiest hoe hij/zij zich voelt. En zeker niet als gevolg, ervoor kiest om onderdrukt te worden.

Courage heb ik echt in mijzelf gevonden omdat ik nu eindelijk kan zijn wie ik wil, ik kan me kleden hoe ik wil. En ik durf nu eindelijk voor de personen te staan voor wie ik eerst angst had om mezelf te zijn.

Ik steun lokale brands zoals Captain Cork

Op ecologisch vlak, heb ik echt al veel goede gewoontes gekweekt. En kan me soms zo ergeren aan mensen die vervuilen. Ik koop bewust mijn kleren of tweedehands en probeer zoveel mogelijk fast fashion te vermijden.

Ook probeer ik zoveel mogelijk Belgische en lokale brands te steunen zoals Captain Cork.

PROGRESS bag Gia rood
Open chat