[BLOG] Ik ben een oplichter! Over Imposter Syndrome…

Ik ben een oplichter
Niet echt natuurlijk, maar zo voelt het wel en dat al van zo lang ik me kan herinneren.
Al van het eerste succes dat ik ooit ervaarde herinner ik me dat ik mezelf het succes nooit heb toegekend, gewoon staalharde ontkenning.

 

Zilveren medaille

Ik won totaal onverwacht een zilveren medaille op de Belgische zwemkampioenschappen. Iedereen was uitzinnig van blijdschap, behalve ik.

‘Zo goed was die race nu ook weer niet, en wat een ramp van een keerpunt.’

‘Alle concurrenten zullen wel gewoon een hele slechte dag gehad hebben.’

‘Misschien werkte dat automatische aankomstbord gewoon niet behoorlijk.’

 

En dat was het startschot van jarenlange kritische zelfcommentaar en het gevoel van constant incompetentie.

 

Afstuderen als bachelor met onderscheiding? Ik heb ‘gewoon geluk’ gehad met die laatste examenronde, gemakkelijke vragen weet je wel.

 

Afstuderen als master opnieuw met onderscheiding en een thesis met grote onderscheiding. Ik werd door pure angst overvallen, doodsbenauwd om ‘gepakt’ te worden op fouten. Nachtmerries dat mijn diploma terug afgepakt zou worden. Terwijl ik er kei hard voor gewerkt had en alles volgens het ‘boekje’ deed. Een uitnodiging krijgen om te doctoreren maar afslaan met koudwatervrees want dat was enkel voor hele ‘slimme’ mensen weg gelegd, toch zeker niet voor mij?

Ik werd zelfs uitgenodigd bij de radio om over mijn thesis te praten.

Maar toch bleef ik mezelf aanpraten dat het ‘toeval’ was, dat ik ‘geluk’ heb gehad.

Zoeken naar Kritiek om Successen te minimaliseren

Als mensen hun ‘mening’ gaven ging ik zelf aan het interpreteren. En zelfs als er geen kritiek in schuilde zocht ik naar ‘kritiek’ om dan voor mezelf te bevestigen dat het inderdaad allemaal niet zo’n ‘stoef’ was.

 

Als ik een succes behaalde of erkenning kreeg voor mijn werk dan liet ik mezelf niet toe er bij stil te staan. ‘Ja ja, dat zal wel.’ Hop naar het volgende, heeft er nog iemand een ongelofelijke uitdaging voor mij?

 

Zelfs die keer dat ik een ‘award’ won met bijhorende dikke prijs ‘enkele dagen Amsterdam en dineren in een sterrenrestaurant.’ ik voelde me één grote fraudeur. Dit verdiende ik toch helemaal niet? Wat een klucht!

 

Trek dat zo maar door naar heel mijn professionele carrière. Ik moet een managers grootste nachtmerrie geweest zijn. Want hoe geef je iemand erkenning als die persoon er zelf niet in gelooft?

Pronken is niet netjes

Mezelf klein houden, en mezelf wijs maken dat die ‘bescheidenheid’ charmant was. Dat het zo moest. Pronken, dat is niet netjes.

Hard werken ! Meer, beter, streven naar constante perfectie. Maar vooral geen successen vieren want het was nog niet ‘af’, niet ‘goed’ genoeg. Ik ben een kei in het blokken van complimenten.

Ik kan enorm opkijken naar mensen, vol bewondering. Prijzen voor hun moed en doorzettingsvermogen. Erkenning geven. Zolang het maar niet naar mezelf is.

Een vervelende nevenwerking van dit mechanisme is dat je constant op zoek gaat naar bevestiging maar het nooit ‘aanvaardt’. En laat ons eerlijk zijn, zo’n mensen zijn doodvermoeiend, toch?

Het meisje dat staat te panikeren voor een test en roept ‘ik ga het niet kunnen’. Buiten komt en beweert dat ‘vreselijk’ was en dan een topscore behaalt. RETE IRRITANT!

Je werkt afgunst in de hand

Je werkt die ‘afgunst’ waar je zo doodsbenauwd voor bent helemaal zelf in de hand want zo werkt een self fulfilling prophecy nu eenmaal.

 

Mijn eerste stap was bewustwording. Het ‘beest’ herkennen en benoemen.

 

❗Ik lijd aan ‘imposter syndrome’ of oplichterssyndroom*

 

De herkenning heeft er voor gezorgd dat ik de stap naar zelfstandige heb durven zetten. Als zegt een klein stemmetje nog altijd dat het nog steeds ‘tijdelijke ontoerekeningsvatbaarheid’ was. Verstandsverbijstering door het trauma van mijn vaders overlijden. (Voilà, nu doe ik het weer, zo zien jullie het mechanisme LIVE aan het werk).

 

Ik ben me bewust van mijn Imposter Syndroom. En dat is een eerste belangrijke stap. Sorry, geen succesverhaal van hoe ik er ‘miraculeus’ van ‘genezen’ ben. Want het blijft een dagelijks gevecht.

Maar wel een eerlijk, rauw verhaal van mijn grootste kwetsbaarheid. 

Mijn eerste stap is nu om stil te staan bij successen en mezelf een momentje te gunnen om ze in me op te nemen en even (innerlijk) te vieren.

👇Misschien heb jij wel een ultieme tip? Of herken je mijn verhaal? Of heb je het beest succesvol overwonnen en kan je me je best practices meegeven? 👇


Open chat