Contact

(+32)0489 97 18 85

info@captaincork.be

Centraal Station Antwerpen, Pelikaanstraat 3, Pand 1230 2018 Antwerpen

Social Media

[BLOG] “Er zijn mensen misnoegd en teleurgesteld” | Captaincork
3792
post-template-default,single,single-post,postid-3792,single-format-standard,bridge-core-2.0.7,ajax_fade,page_not_loaded,,paspartu_enabled,paspartu_on_bottom_fixed,qode_grid_1200,side_menu_slide_with_content,width_470,footer_responsive_adv,qode-child-theme-ver-1.0.0,qode-theme-ver-19.5,qode-theme-bridge,wpb-js-composer js-comp-ver-6.1,vc_responsive

[BLOG] “Er zijn mensen misnoegd en teleurgesteld”

[BLOG] “Er zijn mensen misnoegd en teleurgesteld”

Citroenen en Jus d’orange

Mensen die me kennen die weten dat ik een positivo ben. Als het leven citroenen naar me gooit dan bedenk ik een recept voor Jus d’orange. Alleen maar om mensen hun hoofd te kunnen zien breken terwijl ze zich afvragen “hoe heeft ze dat toch geflikt?”.

Die mind set zorgt ervoor dat ik overal opportuniteiten zijn, ook al zijn ze bedekt met een dikke laag “shit”. Dat schrapen we er wel af want ik ben ook niet vies van hard werken en m’n handjes vuil te maken.

Impulsiviteit en kritiek

Volgens sommigen kom ik in mijn ondernemerschap “impulsief” over. Ja dat kan, ik ben een echte doener. Ik leer gaandeweg, terwijl ik aan het husslen ben. Dit zal misschien wat gek klinken maar: Ik maak graag fouten. Want ik verlies niet graag, ik ben een strever pur sang en fouten die houden mij uiterst scherp. Als ik fouten maak dan draait mijn hoofd overuren om oplossingen te zoeken, om processen te optimaliseren, dan word ik extra creatief en vindingrijk.

Ik heb het moeilijk met kritiek maar ik zoek het ook op. Omdat net dàt mijn leerproces is. Ken je zwakke punten, staar ze in de ogen en ‘grab them by the balls’. Bij mij moet het altijd een beetje “pijn” doen want dan weet ik dat ik aan het groeien ben.

Maar waarom deze lange intro? Ik kom zo tot de kern, stay with me!

Wedstrijd winnen

Enkele maanden geleden nam ik deel aan een wedstrijd om een jaar lang een “winkel te winnen”. Want zoals gezegd, ik had een “kans” gespot en die laat ik zelden onbenut. In al mijn enthousiasme heb ik me hier volledig voor geëngageerd. Want dat is nog zo’n typisch “dingetje”. Als ik iets doe, dan doe ik dat vol overgave. Of zoals mijn vader altijd zei “als ge iets doet, dan doede het goed”.

Ik had eerlijk gezegd niet gedacht te winnen. Jajà, ik zie je al “epic eyerollen”, wat een cliché ook. De strever van de klas die staat te janken dat de test super slecht ging en daarna triomfantelijk applaus ontvangt voor een tien op tien. Irritant! Maar ik had het niet verwacht omdat de “odds” echt niet in mijn “favor” waren.

Maar ik won dus wél die wedstrijd en ik was daar ontzettend blij mee. Het was de uitgelezen kans om de kleine (donkere en beetje groezelige -laat ons eerlijk zijn-) winkel in het Centraal Station serieus te “upgraden”.

My eyes were on the price

Een prachtig winkelpand midden in een shoppingstraat met enkele grote ketens als “directe buren”. Ik wil gerust eerlijk bekennen dat ik geen potentiële valkuilen zag, ik zag vooral kansen en de mogelijkheid om mijn zaak waar al mijn passie, energie, geld en effort in zat te laten groeien en naar een hoger niveau te tillen.

Naïef? Onervaren? Onbezonnen? Opportunistisch? Wellicht van dat allemaal wel iets.

Heeft dan niemand je gewaarschuwd? Misschien wel, maar in de ‘heat of the moment’ heb ik het wellicht niet eens gehoord. Want nog zo’n typisch dingetje aan mij. Als ik het in mijn hoofd heb dan zit het niet in mijn gat. Of als ik ergens voor ga dan ben ik niet zo snel meer te stoppen.

Wachten op klanten, wachten op Godot

Ik hoor je al denken “maar allé Ina, er kon toch niet veel misgaan. Die winkel was toch gratis?”

Wel ik kan alleen maar zeggen “exactly my thoughts”, ik had toch niets te verliezen met zo’n gratis winkel. Wel… jij weet het vast al, net zoals de rest van de wereld (behalve ik). Gratis bestaat niet! Zo’n grote winkel moet ingericht worden, gevuld worden met spullen, voorraad, bestickering/ reclame, beveiliging, nutsvoorzieningen, internet, marketing, personeel …

Ik sprak weer onze spaarcenten aan want hé “als je er zelf niet in gelooft dan gaan anderen dat ook niet doen, toch?” Die centen gingen er straks toch weer zo uitgehaald worden als ik een goed draaiende winkel had in dit vooraanstaande winkelcentrum. No Worries, Be happy!

Na een geslaagde opening ben ik met heel veel “goesting” erin gevlogen. Maar de eerste dagen waren kalm, héél kalm en de daarop volgende dagen zo waar nog kalmer en als het regende (en dat doet het vaak in België) dan was het akelig kalm. Ik werd wat ongemakkelijk maar troostte me met gedachten zoals “binnenkort komen de feestdagen er aan” “de mensen moeten het concept nog wat leren kennen” “de naamsbekendheid moet opgebouwd worden”.

Twijfel, angst en onzekerheid

Maar om een lang verhaal kort te maken, de klanten kwam niet. Ik kon niet verkopen want daarvoor moeten mensen dus eerst je winkel binnen wandelen. Ik probeerde nog met acties, hapjes en drankjes, giveaways, promotiecampagnes online, de feestdagen, … maar niemand kwam (en op sommige dagen mocht je dat heel letterlijk nemen die “niemand”).

De twijfel en de angst sloegen genadeloos toe. Al die centen die erin staken, elke dag dat oplopende verlies. Was mijn concept dan toch maar niets? Heb ik hiervoor een goed betaalde baan opgegeven? Was dit dan zogezegd mijn “grote droom”? Hoe ga ik ooit al die schulden ooit terugbetalen?

Stoppen of verzuipen

Ik moest wel handelen en de witte vlag hijsen want elke dag geopend was (veel) geld verliezen. Geld dat ik niet had, want de spaarcenten waren op en de bank is niet geneigd om falende projecten financieel te steunen. Overgeven, opgeven, de handdoek in de ring gooien, stoppen. Met hangende pootjes gesprekken openen en hopen dat de eigenaar, de gemeente en de tussenpartij tot een minnelijke schikking willen komen.

Mensen zijn misnoegd en teleurgesteld

Omdat ik niet langer “geprobeerd” had, omdat ik die mooie kans van die “gratis” winkel niet het volledige jaar heb -willen- benutten, omdat ik niet meer moeite heb gedaan, meer geduld heb uitgeoefend, me meer geïntegreerd heb …

Ik begrijp het. Maar met proberen, willen, moeite doen, geduld hebben en integratie kan ik mijn factureren niet betalen, mijn huis af betalen en mijn kinderen eten geven.

Maar … wat hebben we geleerd vandaag?

Ik kan een potje janken (maar die potjes heb ik dus al gejankt) maar ik zeg … tijd voor Jus d’orange!

Op geheel Huysentruytse wijze heb ik een zware diepteanalyse gedaan van wat ik allemaal ‘geleerd had vandaag’. Ik heb in dit falen heel veel geleerd, valabele lessen, dure lessen ook. Retail, een winkel uitbaten, een zaak runnen dat doe je niet door wedstrijden te winnen. Dat doe je door te investeren in marktonderzoek, analyse van je doelpubliek, cijfermateriaal analyseren, contracten onderhandelen, … en nog meer van dat maar dat is niet de moraal van mijn verhaal.

’t Zalt leste nog ni zen

Nee ik ga hier niet bij hoog en laag beweren dat ik nu het “licht” gezien heb en nooit geen fouten meer zal maken. Natuurlijk ga ik nog met mijn gezicht tegen de muur lopen of zoals mijn vader vaak zei ’t zalt leste nog ni zen. Want weet je wat? Da’s het leven.